Więzi międzyludzkie są czymś fascynującym! Stanowią najważniejszy aspekt naszego życia - więzi z rodzicami, z dziećmi, wnukami, z przyjaciółmi, więź chłopca z dziewczyną, męża z żoną, i tak dalej. Chrześcijaństwo to przede wszystkim więzi, nie reguły. Mamy do czynienia z Osobą, nie z filozofią. Dotyczy ono najważniejszej więzi: naszego życia w bliskim kontakcie z Bogiem - naszym Stwórcą. Jezus powiedział, że pierwszym i najważniejszym przykazaniem jest kochać Boga. Drugim - okazywać miłość bliźniemu. Zatem chrześcijaństwo dotyczy także naszych kontaktów z innymi ludźmi.

Dlaczego potrzebujemy Boga?

Zostaliśmy stworzeni po to, by żyć w bliskości z Bogiem. Dopóki tego nie osiągniemy, zawsze będzie nam czegoś w życiu brakować. Stąd też często mamy świadomość pustki. Pewien wokalista rockowy przyznał: Mam w środku dziurę. Pewna gospodyni domowa napisała do mnie o niezmiernie głębokiej próżni, jaką odczuwa. Natomiast pewna dziewczyna nazwała to brakującym kawałkiem duszy.

W rozmaity sposób ludzie próbują zapełnić swą pustkę. Niektórzy pieniędzmi. Niestety, nie daje im to zadowolenia. Arystoteles Onassis, jeden z najbogatszych ludzi na świecie, pod koniec życia wyznał: Nie zawsze miliony zapewnią to, czego człowiek potrzebuje od życia.

Niektórzy sięgają po narkotyki, alkohol, uprawiają wolną miłość. Jakaś dziewczyna stwierdziła: To dobre na chwilę, ale nadal jest we mnie pustka. Inni rzucają się w wir ciężkiej pracy, zajmują się muzyką, sportem, dążą do sukcesu. Te sprawy same w sobie nie muszą być złe, jednak nie zaspokoją głodu ludzkiej duszy. Najbardziej intymne kontakty, nawet te najwspanialsze, nie potrafią zapełnić tej wewnętrznej pustki. Może to sprawić jedynie bliskość Boga, do której zostaliśmy stworzeni.

Nowy Testament mówi, że odczuwamy tę pustkę dlatego, iż odwróciliśmy się od Boga. Jezus powiedział: Ja jestem chlebem życia (Ew. św. Jana 6,35). Jedynie On potrafi zaspokoić głód naszego serca, ponieważ umożliwia nam powrót do Boga.